İzmir Biraz Kandırıyor İnsanı

Cavit Atmaca Adapazarı doğumlu. Babasının memuriyeti nedeniyle beş yaşındayken İstanbullu olmuş, orada büyümüş ve çalışmış. 40 yaşına kadar İstanbul’da yaşadıktan sonra Kütahya’da görev yapmış ve bir süre sonra da İzmir’e yerleşmiş. Her sabah evinden kalkıp kapısını araladığı Alsancak Kıbrıs Şehitleri’ndeki atölyesinde, tuval ve boyaların arasında rengarenk bir sohbet yaptık kendisiyle. Biraz sanattı konumuz, bolca da İzmir…

İzmir Biraz Kandırıyor İnsanı

BENAN BİLEK / BEN HABER

Mesleği ressamlık olan bir sanatçımızsınız. Yani sizin tek işiniz ressamlık. Akademiyi bitirir bitirmez mesleğe başladınız mı?
 
Beş yıllık akademiyi bitirdiğim yıllarda resim kazanç getirmiyordu, hayatımı idame ettirmek zorundaydım. Uzun süre askeri okullarda hizmet verdikten sonra devlet lisesinde görev yaptım. Ama belli bir disipline alışık öğrencilerden sonra sivil okullarda çalışmaktan sıkıldım. O dönemlerde Kütahya’da Güzel Sanatlar Galerisi kuruluyordu, beni oraya tayin ettiler ve sekiz yıl orada Galeri Müdürü olarak görev yaptım.
 
Mesleki anlamda çok güzel ve doyurucu yıllardı. Bir süre sonra tayinimi istedim ve İzmir’e geldik. Konak Resim Heykel Müzesi’nde görev yaptım.  
 
Ne güzel sergilere ortam yaratmışsınızdır kim bilir?
 
Sanatsal bir ortamda, sanatla ilgili kişilerle çok zevkli iki yıl geçirdikten sonra Buca Eğitim Fakültesi’nde öğretim üyesi olarak göreve başladım. Dört yıl kadar da orada çalıştıktan sonra 1980’de emekli oldum.
 
En sevdiğim görev yerim Resim Heykel Müzesiydi ama öğretim üyeliği olarak Buca Eğitim Fakültesinde çalışmak çok keyifliydi. Kaliteli, iyi, sanatkar öğrencilerle olmak mesleki açıdan çok doyurucu oldu.
 
Ve hemen ardından bu atölyeye geçtiniz…
 
Atölyede resimle baş başa olmak muhteşem bir duygu. Resimle iç içesin, sanat üretiyorsun, gelen giden oluyor; sanattan konuşuyorsun. Bunun yanı sıra resim öğrencisiyle birebir ilişkide olmak da çok güzel. 
 
Resim öğretmek zor mu?
 
Karşındaki isteksiz ve yeteneksiz olursa zor tabi. Ama öğrenci istekliyse, hele yetenekliyse çok zevkli çünkü verdiğini alıyorsun.
 
Öğrencileriniz sizi taklit ediyor mu?
 
Elbette. Hatta bazen beraber çalışıp çalışamayacağımızı soruyorlar. O kadar benziyor ki çalışmalar. Ama zaman geçtikçe kendi üslupları oturuyor ve işte o zaman daha güzel oluyor.
 
En çok hangi yaş grubu özel atölyede ders alıyor?
 
Yetişkin ağırlıklı oluyor. Eğer akademi sınavlarına hazırlık amacıyla gelmemişlerse genellikle sizin gibi yetişkinler daha meraklı oluyor. Zaman da ayırabiliyorlar.
 
İzmir’de sanata, özellikle resme bakış nasıl?
 
İzmir biraz kandırıyor sanki insanı. Destekliyormuş gibi, seviyormuş gibi yapıyor sanatı ama gerçekte yeterli değil bu. İstiyorum ki sanatla ilgilenenler gelsinler, konuşalım, resimlere bakalım, beğensinler, röportajlar yapılsın, daha çok kişi resim sanatını duysun. Ama bu pek olması gerektiği kadar olmuyor.
 
Güzel galeriler ardı ardına kapandı; neden? Çünkü İzmir'de sanat olayları gerçekte ölü durumda maalesef. Çok komik gelecek size ama İstanbul'a gidip, sırf İstanbul'dan aldık demek için resim satın alanlar var.
 
Ama bu arada söz etmeden geçemeyeceğim, Konak Belediye Başkanımız Dr. Hakan Tartan'ın önceki yıllardaki bir sergime verdiği destek ve değer beni çok onore etti. 
 
Ya İzmirli işadamlarının resme bakışı nasıl?
 
Özellikle Öner Akgerman müthiş zevkli ve sanata değer veren bir insandır. Sadece benden değil pek çok sanatçıdan resim aldı ve bir kültür hizmeti olarak sanatçılar hakkında kitap çıkarttı. Destekleriyle sanatı da sanatçıyı da yaşatmayı bildi. 
 
Abdullah Kavuk, Arzu Özgörkey, Feyhan Kalpaklıoğlu, İzmir Musevi Cemaati'nden bazı kişiler, Oğuz Tatış, Rebap Gürel ve Selçuk Yaşar da sanata destek veren değerli insanlar... Böyle önemli insanlar olmasa sanatçılar da sanat da var olamaz.
 
Yeni bir sergi hazırlığındasınız, davet edelim mi İzmir’in iş dünyasını Ben Haber'den...
 
17 Nisan’da Resim Heykel Müzesi’nde retrospektif sergi açacağım. İzmirli tüm sanatseverleri ve sanata destek verenleri de bekliyorum. 
 
 
Cavit Atmaca’nın asistanı ressam Şule Yıldırım ne diyor?
 
Hocaya bir yıldır asistanlık yapıyorum. Cavit Hocayla çalışmak, onun atölyesinde olmak çok özel bir duygu. İzmir’in standartlarının çok üzerinde resim satışı yapıyor. Çünkü inanılmaz bilgi birikimi, müthiş bir üslubu var. Resimleri gerçekten çok değerli. Cavit Hocam İzmir’deki pek çok iyi sanatçının da hocası, hatta babası gibi.
 
Cavit Hocanın resimleri sizi alır geçmişe, çok derinlere götürür. Onun resimlerinde bambaşka bir şey var. Bir natürmortta bile farklı duygular yakalarsınız. Yaşanmışlıkları, olgunluğu, onun kişiliğini, hayata karşı duruşunu, aldığı tatları, renkleri, bir aradalıkları, her şeyi görürsünüz tablolarında. Kendisinin birikimleriyle yıllar boyu oluşturduğu resimlerin arasında olmak herkese nasip olmaz. Ben çok şanslıyım. Okulda olmaktan bile daha iyi bir eğitim onun atölyesinde olmak.  
 
Ya torunu?
 
Torunu Zeynep Atmaca’ya göre Cavit Hoca hiç kızgın bir dede değil. “Aksine çok eğlenceli ve neşeli” diyor Zeynep ve ekliyor: “Burada istediğim gibi resim yapıyorum. Sadece yağlıboya yapmama izin vermiyor. Şimdilik.”
 
Ödülleri:
1973 7.DYO Sergisi – Ödül
1975 9.DYO Sergisi – Ödül
1976 İstanbul Arkeoloji Müzeleri Resim Yarışması – Ödül
1977 Devlet Resim Heykel Sergisi – Ödül
1984 “Bolu ve Bolu’da Yaşam” Resim Yarışması – Birincilik Ödülü
1985 Talens Resim Yarışması – Radi Dikici Özel Ödülü
1987 Talens Resim Yarışması – Ümit Yaşar Sanat Galerisi Ödülü
2007    İzmir 2. Ege Art Sergisi Onur Sanatçısı
 
Eserlerinin Bulunduğu Yerler: Ankara, İzmir Devlet Resim Heykel Müzeleri, Milli Kütüphane Koleksiyonu, Kültür Bakanlığı, Cumhurbaşkanlığı Köşkü, Ankara Devlet Konservatuarı, Akbank, İş Bankası, Ziraat Bankası Koleksiyonları, MTA Koleksiyonu, Bolu Devlet Güzel Sanatlar Galerisi, İzmir Selçuk Yaşar Müzesi, Yaşar Holding, İzmir Büyükşehir Belediyesi, Konak Belediyesi. Ayrıca yurtiçi ve yurtdışındaki çeşitli özel koleksiyonlarda birçok eseri bulunmaktadır. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Güncelleme Tarihi: 04 Nisan 2013, 11:28
YORUM EKLE
SIRADAKİ HABER