Sınırsız ve kesintisiz Internet Televizyonu, Güncel Haberler: Ben TV


Minik yüreklere kazıdığımız yükler

Yayınlanma Tarihi : 28 - 01 - 2015 : 12:43
BEN HABER GAZETESİ 28.SAYI
 
 
Mesleğim gereği insanların yaşam alanlarına fazlasıyla girebiliyorum, hani derler ya film gibi yaşamlara tanık oluyorum demiştim. 
 
Yine Adli Psikolog olarak aldığım bir görevde çok zor bir karar vermem istendi benden. Bir boşanma davasında annenin ve babanın yaşamını irdelemem, yaşadıkları yeri görmem,  yaşam biçimlerini inceleyerek tek çocuk olan Kaan'ın (gerçek ismi değil) kime verilmesi gerektiğiyle ilgili kararımı mahkemeye sunmam gerekiyordu. 
 
Anne ile babanın anlaşamaması nedeniyle boşanma süreci başlamış, anne evi terk etmiş, oğlunu yanına almak üzere hazırlıklarını tamamlayarak yeni bir hayata başlamıştı. İlk olarak baba ile görüşme sağlayıp yaşanılan eve gittim. Çocukla babasının çok iyi anlaştıkları, ev düzeninin oldukça iyi olduğunu gözlemledim. Kaan ilkokul 1. sınıfa devam ediyordu ve ne evinden ne de arkadaşlarından ayrılmak istemediğini söylüyordu. Babasının işte olduğu zamanlarda çocuğa yakında yaşayan babaanne ve halasının baktığı söylenmesine rağmen Kaan'ın yeterli ilgiyi alamadığı, beslenme ve öz bakım gereksiniminin sağlıklı olarak karşılanamadığı kanaatine varmıştım. Ancak Kaan ısrarla doğup büyüdüğü bu çevreden uzaklaşmak istemediğini söylüyordu. Kaan'ı rahatlatarak ona saygı duyduğumu bir kez de annesinin yanında onunla görüşmek istediğimi belirterek görüşmeyi sonlandırdım.
 
Bir hafta sonu Kaan annesinin yanındayken anne ve Kaan'la görüşme yapmak üzere yola çıktığımda bu işin içinden nasıl çıkacağımla ilgili kaygı boyutum iyice artmıştı. Anne Kaan'ın seveceği şekilde evini düzenleyip hayatına oğlu için devam etmek istediğini söylüyordu. Kaan'ı ortamdan uzaklaştırarak yaptığımız görüşme süresinde anne sürekli ağlayarak oğlunu istediğini belirtti. Kaan'la görüşmeye oyun oynayarak başladığımızda Kaan durdu ve ağlayarak boynuma sarıldı. "Psikolog teyze fikrimi değiştirebilir miyim? Annemle yaşamak istiyorum ama babamı da bırakamıyorum" dedi. 
 
8 yaşındaki bir çocuğun yerinin anne yanı olduğunu, bakıma ve anne sevgisine muhtaç olduğunu hepimiz biliriz. Buna rağmen sürekli fikir değiştiriyor ne yapacağımı bilemez halde raporumu hazırlarken silip yeniden yazıyordum. Minik Kaan'ın anne ve ya babasını kaybetme korkusu yaşarken aynı zamanda doğup büyüdüğü evden, öğretmeninden ve arkadaşlarından koparılmaması gerektiği kanaatine varıp raporumu sunduğum gün anne beni aradı. Telefonun bir ucunda anne bir ucunda ben ağlıyorduk...
 
Bir yıl boyunca minik Kaan'ı ve annesini düşünüp doğru karar verip vermediğimin yüküyle yaşadım. Bir yıl sonra babayla tesadüfen karşılaştığımızda yeniden barıştıklarını çok mutlu olduklarını söylediğinde derin bir OHHH çektim ve omuzlarımdan kalkan yükün hafifliğini yaşadım.
YAZARIN DİĞER YAZILARI
HABERLER
 
VİDEO HABERLER


YAZARLAR

SOSYAL MEDYA


BEN TV ŞİFREMİ UNUTTUM

BEN TV'YE GİRİŞ YAPIN

BEN TV'YE ÜYE OLUN