Güzel Günler…

Nazım’ ın  Güzel günler göreceğiz şiirini hep sevmişimdir. İnsanın içine bir huzur , bir mutluluk, bir umut verir gibi gelir bana… Okumayan varsa içinizde hemen okursa tamamını ne hissettiğimi anlayacaktır. Okuyan ve bilenler de tekrar okusunlar umut dolsun içleri. Sanırım insanoğlu olarak zorluklar ve güçlükler karşısında çok çabuk pes ediyoruz. Motivasyonumuz düşüyor, kendimizi kötü hissediyoruz. Böyle zamanlarda bize en iyi gelebilecek şeylerden biri tarihi okumak gibi düşünmüşümdür.  Tarih bize en doğru yolu gösteriyor. Bizden önceki nesillerin neler yaşadığını, nasıl yaşadığını nasıl zorlukların üstesinden gelebildiklerini görüyoruz. Bir de tarihteki kahramanlar önemli diye düşünüyorum. Onların hayat hikayeleri, onların yanında onlara destek olan isimsiz kahramanlar bir de. Yaşam ne getirirse getirsin devam edebilen insanlar. Her kışın bir baharı, her gecenin bir sabahı vardır elbet deyip yaşayan nice insan… Onlarda yaşamıştır elbette sıkıntılı günler sonunda umutsuzluk duygusu. Ancak her seferinde düştükleri yerden kalkabilmeyi becerebilmişler çoğunlukla. Nedir onları ayağa kaldıran ve kendi yollarında yürümelerini sağlayan? Sanırım özgür olmaya dair tutkularıdır diye düşünüyorum. Özgür insan olabilme hayalleri… Çoğu bu fikirle başlamamıştır elbette yollarına, ancak onları bu denli meşakkatli bir süreçte onları tutan güçlü bir tutku olsa gerek. Birde elbette iyiye, güzele doğru inançları beslemiştir bu tutkularını… Sonra elbette ayakta kalanların birbirine olan güvenidir temelde sağlam zemin olan. Sahi ne değişti o zamanlardan bu zamana? Umutlarımıza ne oldu? Niye bu kadar şikayet eden ama hiçbir şey yapmayan insanlar olduk biz? Ne zaman bıraktık birbirimize güvenmeyi? Nasıl oldu da özgürlüklerimizi başka şeylere değişir olduk? Ne oldu bize? Niye bu kadar asık suratlarla dolaşıp birbirimize günaydını esirger olduk? Neden oldu tüm bunlar? Halledebileceğimiz bir çok meselede hep bir destek arar olduk. Bulamayınca da dünyanın en kötü şeyi bizi bulmuş gibi algıladık? Neden büyümemeyi tercih ettik? Aklımızı kullanıyoruz sandık da duygularımızın sesini duyamadık… Bu seferde bize iyi gelmeyen kararların peşinden koştuk. Ne oldu çocukluk hayallerimize? Ne zaman peşini bıraktık gülmelerin? Bu soruların yanıtlarını ararken bulun kendinizi emi… Belki o zaman tek başınalığı, dikey düzlemde bir şey olmak yerine yatay düzlemde hep beraber güçlenmeyi öğrenebiliriz. Bu arada ben şuraya şiirin ilk dörtlüğünü bırakıyorum ki umut yoldaşınız olsun diye… 

“Güzel günler göreceğiz çocuklar. 

Motorları maviliklere süreceğiz.

Çocuklar inanın inanın çocuklar

Güzel günler göreceğiz güneşli günler…

YORUM EKLE
YORUMLAR
Şükrü baş
Şükrü baş - 7 gün Önce

Umut motor bir guctur umutsuzluk sonun geldigidir kalemine saglik

OSMAN NURİ BAŞAR
OSMAN NURİ BAŞAR - 7 gün Önce

YAZILARINIZI SABIRSIZLIKLA BEKLİYORUM VE ZEVKLE OKUYORUM.ELLERİNİZE SAĞLIK.İYİ GÜNLER DİLERİM.